Eg er nok ikkje den einaste som har blitt rørt av og imponert over deltakarane i TV-serien Team Pølsa på NRK. Serien er ei påminning til oss alle om at det finst ressursar i oss som vi kanskje ikkje veit vi har, før vi må finna dei fram og før nokon faktisk ser at vi har dei. Og den minner oss om at med dei rette folka og god rettleiing kan nesten alt skje, og vi kan få til uendeleg mykje.
Som samfunn går vi glipp av utruleg mykje om vi ikkje gir plass til desse stemmene
Aller mest fortel serien meg om fantastiske ungdommar som endeleg får ein arena til å visa kven dei er – saman med andre i eit godt fellesskap. Dei fysiske prestasjonane imponerer meg. Men aller mest blir eg imponert av kva dei vågar å seia på TV i beste sendetid: Pia på 14 som seier at ho aldri har vore ordenleg med på eit lag. Tenk å vera 14 år gammal jente og seia det på TV. Det er så modig, det! Eller Syver, blind og med barnedemens, som seier «Hvis jeg ikke griper alle muligheter, er det ikke sikkert jeg lever neste dag».
Som samfunn går vi glipp av utruleg mykje om vi ikkje gir plass til desse stemmene: Den umiddelbare livsgleda, motet til å setja ord på ting slik dei er, og den botnlause ærlegdomen, alt på ein gong, slik livet er. Så spør eg meg: Korleis fekk vi eit samfunn der vi lyttar meir til alt det overflatiske influensar-greiene, det som er in dag og ut i morgon, enn det som er menneskeleg, som knyter oss saman, og som skaper fellesskap? Som Paulus seier i dagens bibelord, så kan faktisk ikkje auget seia til handa: «Eg treng deg ikkje».
Vi treng kvarandre, og vi treng alt det ulike vi representerer. Vi treng å snakka sant om livet, og er det ein stad vi må gjera det, så er det i kyrkja. Vi er ulike, vi har ulike nådegåver, evner, tankar, kroppar, men vi er knytt saman med Jesus Kristus. Livet er mangfaldig, men håpet er eitt: Oppstode og eit liv og ei framtid der alt er godt.
---
1. Korintar 12,21-28
Auget kan ikkje seia til handa: «Eg treng deg ikkje», eller hovudet til føtene: «Eg har ikkje bruk for dykk». Tvert imot! Dei lemene på kroppen som synest vera veikast, kan vi ikkje vera utan. Og dei lemene på kroppen som vi tykkjer er verde mindre ære, dei viser vi heller større ære, og dei lemene som vi kjenner skam ved, kler vi endå meir sømeleg; dei andre lemene treng det ikkje. Men Gud har sett kroppen saman slik at det som manglar ære, heller får større ære, så det ikkje skal vera strid i kroppen, men at lemene skal ha same omsorg for kvarandre. For om ein lem lid, så lid alle dei andre med. Og om ein lem blir æra, gleder alle dei andre seg. Men de er Kristi kropp, og kvar av dykk ein lem på han. I kyrkja har Gud for det første sett nokre til apostlar, for det andre profetar, for det tredje lærarar, deretter gåva å gjera mektige gjerningar, deretter nådegåver til å lækja, til å hjelpa, til å leia og til å tala i ulike tunger.
---