Det er ingen spøk å eta manna i 40 år. Eg skjønar at israelsfolket blei lei heile greia, både maten og den uendelege ørkenvandringa. Det er ikkje tilfeldig at nettopp «ørkenvandring» har blitt eit ord som symboliserer noko uendeleg og keisamt, krevjande og noko som synest å vera utan ende. Frå eit menneskeleg perspektiv var det nok tøft i ørkenen, og så varte det i 40 år!
I dokumentaren «Moses» som du finn på Netflix (verkeleg å anbefala!) lærer vi mykje nytt om vandringa i ørkenen, om kampen forut, om korleis dei prøvde å byggja opp eit samfunn i desse åra, etter mange år som slavar og undersåttar. Vi lærer om korleis både jødar, muslimar og kristne forstår og tolkar historia om Moses.
Det er ei veldig sterk historie som alltid har fascinert meg, det er trist og storslått, håplaust og samstundes heilt og fullt drive av nettopp håpet og forventninga om og til det lova landet. Og så lærer forteljinga meg at det er lov å klaga.
Når våre liv kjennes som ei ørkenvandring med krevjande omsorgsoppgåver i familien, håplause tenåringsbarn, babyar som ikkje vil sova, bekymring på jobb, møte med system som held oss nede når vi har bruk for løysingar, bilete på skjermen av krig og katastrofar – når alt kjem nært på, då har vi lov å klaga. Gud sette israelsfolket på prøve, og Gud set oss også på prøve.
Når vi klagar, erkjenner vi at verda er tøff og livet er tøft. For det er det
Vi har det kanskje alt i alt godt, og det er mange menneske i Guds verden som i dag er sett på langt hardare prøver enn oss; menneske som lever i dagsrevybileta som flimrar over skjermen vår. Sjå i nåde til oss og verda, gode Gud!
Når vi klagar, erkjenner vi at verda er tøff og livet er tøft. For det er det. Gud har heller aldri lova oss noko anna her i det dennesidige. Det Gud derimot har lova oss, som han lova israelsfolket i si tid, det er eit land, eit framtidsland som flyt av mjølk og honning, der alt er godt og der det skal vera verken klage, smerte, sorg eller uro. Det er lov å gleda seg til det. Når livet er ei ørkenvandring, er håpet ein oase.
---
2. Mosebok 16,4-8
Då sa Herren til Moses: «Sjå, eg vil la det regna brød ned til dykk frå himmelen. Kvar dag skal folket gå ut og sanka det dei treng. Slik vil eg setja dei på prøve og sjå om dei følgjer mi lov eller ikkje. Når dei den sjette dagen lagar til det dei har henta, skal det vera dobbelt så mykje som det dei elles sankar kvar dag.» Så sa Moses og Aron til alle israelittane: «I kveld skal de forstå at det var Herren som førte dykk ut frå Egypt. Og i morgon tidleg skal de få sjå Herrens herlegdom, for han har høyrt korleis de klagar til han. Men kven er vel vi, sidan de klagar til oss?» Moses heldt fram: «I kveld skal Herren gje dykk kjøt å eta og i morgon brød å metta dykk med. For Herren har høyrt korleis de har klaga til han. Men kven er vi? Det er ikkje over oss de klagar, men over Herren.»
---