Er Gud gjerrig? Streng? Snerpete? Eller raus, ein som kan overraska, visa nye perspektiv, skapa endring? Den siste tida har det i denne avisa vore mykje snakk om seksualitet og samliv, og mange av oss har nok fått høve til å tenka gjennom eiga ungdomstid, kva som blei forkynt, og kva vi tok med oss.
Bibelen viser oss ein Gud som vil livet, som vil at vi skal elska, og som formidlar at vi er gitt evna til ansvar. Kjærleiken, folkens! Vi må snakka mest om den og alt det gode med den, i eige liv og i verda!
Gud held fram med å skapa og går aldri tom
Dagens fine tekst om enka i Sarepta minner meg om at Gud skaper liv, føde, kjensler, fellesskap, omsorg. Gud er rik på nåde, miskunn, gode gåver og nye begynnelser i livet vårt som heilskap. For oss som prøver å vera kristne, som gjerne vil ha Gud og Bibelen som ei rettesnor i livet, finst det mange andre ting å vera meir opptatt av enn det seksuelle livet til naboen i kyrkjebenken. Heldigvis. Det er nok av urett å kjempa mot, mykje anna å via tid og merksemd til. Dei fleste av oss prøver så godt vi kan å leva rett i forholdet vårt til Gud, oss sjølve og vår neste.
Krukka i Sarepta gjekk aldri tom, og du skal aldri føla deg som ein epleskrott. Gud elskar oss, og Gud veit om alt det vi både lukkast med og ikkje lukkast med, det som blei bra, og det som blei dårleg anten fordi vi surra det til sjølv eller blei offer for andre sin dumskap. Det vi vil og har lyst til, er ikkje nødvendigvis i konflikt med Guds vilje, sjølv om mange av oss er oppdratt i eit slikt syn.
Det er lov å tenka nytt, og det er lov å tenka sjølv. Gud held fram med å skapa og går aldri tom, verken på skaperkraft, nye begynnelser, nytt håp, nytt liv, mjøl eller olje. Gud sender sitt regn, og alt blir nytt og friskt!
---
1. Kongebok 17,7-16
Då det leid av ei tid, tørka bekken bort, for det kom ikkje regn i landet. Då kom Herrens ord til Elia: «Stå opp, gå til Sarepta, som høyrer Sidon til, og slå deg ned der! Eg har sagt til ei enkje som bur der, at ho skal syta for mat til deg.» Straks gjekk El+ia av stad til Sarepta og kom til byporten. Nett då var det ei enkje der som sanka ved. Han ropa til henne og sa: «Du må henta litt vatn til meg i ei skål, så eg får drikka!» Då ho gjekk for å henta det, ropa han etter henne: «Du må òg ta med eit stykke brød til meg!» Ho svara: «Så sant Herren din Gud lever: Eg eig ikkje så mykje som ein brødleiv, berre ein neve mjøl i krukka og litt olje i mugga. No går eg her og sankar eit par vedpinnar, og så vil eg gå heim og laga noko til meg og son min. Når vi har ete det, kan vi leggja oss til å døy.» Elia sa til henne: «Ver ikkje redd! Gå heim og gjer som du har sagt. Men bak først ein liten brødleiv til meg av mjølet, og kom ut til meg med han! Sidan kan du laga til noko åt deg og son din. For så seier Herren, Israels Gud: Mjølkrukka skal ikkje bli tom, og det skal ikkje mangla olje i mugga til den dagen kjem då Herren sender regn over jorda.» Då gjekk ho og gjorde som Elia hadde sagt, og både ho og han og heile hennar hus hadde mat i lang tid. Mjølkrukka vart ikkje tom, og oljen i mugga tok ikkje slutt. Det gjekk som Herren hadde sagt gjennom Elia.
---